KOLEJNE BADANIE PODWAŻA STEREOTYP „LENIWEGO PALACZA.
Przez dekady w kulturze popularnej utrwalał się obraz użytkownika marihuany jako osoby biernej, pozbawionej motywacji i spędzającej większość czasu na kanapie. Ten stereotyp, często określany mianem „leniwego palacza”, był powielany zarówno w mediach, jak i debacie publicznej. Coraz więcej badań naukowych pokazuje jednak, że rzeczywistość jest znacznie bardziej złożona. Najnowsze badanie przeprowadzone przez naukowców z Heersink School of Medicine przy Uniwersytecie Alabamy w Birmingham dostarcza kolejnych dowodów podważających ten popularny mit.
Badacze przeanalizowali dane ankietowe dotyczące używania konopi indyjskich oraz poziomu aktywności fizycznej uczestników. Wyniki okazały się zaskakujące dla osób wierzących w stereotyp o apatycznych użytkownikach marihuany. Analiza wykazała, że osoby używające konopi nie były ani bardziej aktywne, ani bardziej bierne od osób, które nie korzystają z marihuany. Innymi słowy, samo używanie konopi nie miało wyraźnego związku z ogólnym poziomem aktywności fizycznej.
Naukowcy zwrócili jednak uwagę na interesującą zależność dotyczącą rodzaju wybieranej aktywności. Osoby deklarujące niemedyczne używanie marihuany częściej angażowały się w ćwiczenia o lekkiej lub umiarkowanej intensywności. Do tej grupy aktywności zaliczają się między innymi spacery, jazda na rowerze rekreacyjnej, joga, trekking czy amatorskie uprawianie sportów. Z kolei rzadziej wybierały bardzo intensywne formy wysiłku, takie jak wymagające treningi wytrzymałościowe, intensywny aerobik czy ćwiczenia nastawione na maksymalizację osiągów sportowych.
Autorzy badania sugerują, że zjawisko to może być związane z oddziaływaniem konopi na układ endokannabinoidowy jeden z najważniejszych systemów regulacyjnych w organizmie człowieka. Układ ten bierze udział w kontrolowaniu nastroju, motywacji, odczuwania przyjemności, reakcji na stres oraz funkcji motorycznych. W związku z tym konopie mogą wpływać nie tyle na samą zdolność do wykonywania ćwiczeń, ile na sposób, w jaki aktywność fizyczna jest odbierana przez użytkownika.
Zdaniem badaczy wyniki wspierają hipotezę, że marihuana może zwiększać przyjemność czerpaną z ruchu lub zmniejszać odczuwanie dyskomfortu związanego z wysiłkiem. To z kolei może zachęcać część osób do podejmowania aktywności rekreacyjnej. Jednocześnie nie znaleziono dowodów wskazujących, że używanie marihuany poprawia wydolność organizmu, siłę mięśniową czy osiągi sportowe.
W badanej grupie używanie konopi było stosunkowo powszechne, a częstotliwość konsumpcji znacząco się różniła. Niektórzy uczestnicy korzystali z marihuany sporadycznie, podczas gdy inni deklarowali codzienne lub niemal codzienne używanie. Pomimo tej różnorodności nie zaobserwowano jednoznacznej zależności pomiędzy częstotliwością używania konopi a całkowitym poziomem aktywności fizycznej.
Naukowcy podkreślają jednak, że wyniki należy interpretować ostrożnie. Badanie miało charakter przekrojowy, co oznacza, że pozwalało jedynie na analizę zależności występujących w określonym momencie. Nie daje ono odpowiedzi na pytanie, czy marihuana wpływa na aktywność fizyczną, czy też osoby preferujące określony styl życia częściej sięgają po konopie. Aby lepiej zrozumieć te zależności, potrzebne są bardziej zaawansowane badania wykorzystujące obiektywne metody pomiaru aktywności, takie jak inteligentne zegarki, opaski fitness czy specjalistyczne monitory ruchu.
Wnioski z najnowszej analizy wpisują się w rosnącą liczbę badań kwestionujących negatywne stereotypy dotyczące użytkowników konopi.. Naukowcy wykazali wówczas, że osoby młode i w średnim wieku nie stawały się bardziej siedzące po użyciu marihuany. Co więcej, niedawne używanie konopi było związane z niewielkim wzrostem aktywności o lekkiej intensywności.
Choć potrzebne są dalsze badania, obecne dane wskazują, że stereotyp „leniwego palacza” nie znajduje potwierdzenia w dowodach naukowych. Użytkownicy marihuany nie różnią się znacząco pod względem ogólnej aktywności fizycznej od osób nieużywających konopi. Różnice dotyczą raczej rodzaju wybieranego wysiłku oraz sposobu odczuwania aktywności, a nie poziomu zaangażowania w ruch jako taki.
